„Literatura, muzyka, sytuacje, które przeżywamy i te, które wyobrażamy sobie, mają swoje miejsce w nas. Wnikają przez małą szczelinę i całkowicie nas wypełniają. Później się przemieszczają i pewnego dnia wydostają się na powierzchnię, aby być słyszalne. Tak powstało J’suis Snob. Jest to powieść, którą czytałem jako dziecko, to stary utwór z lat 40. i wspomnienie nocy, której naprawdę doświadczyłem nad morzem, po imprezie.

Przenosimy się do lat 40., ery jazzu i włosów utrwalonych brylantyną, epoki, w której szeptano słowa miłości. W tym malowniczym otoczeniu elegancki mężczyzna, ubrany na biało, samotnie spaceruje boso wzdłuż brzegu, w blasku księżyca. W dłoni trzyma butelkę szampana i cicho nuci piosenkę. Towarzyszy mu szczęście, które ma twarz pięknej kobiety, którą właśnie poznał. Emocje sprawiają, że tańczy i bawi się falami, które moczą jego stopy i brzeg spodni. Ta kompozycja opowiada o zabawnej i przyjemnej chwili, która obraca się wokół dźwięku szampana. Jest pełna smaku podboju i zawiera chłodne, pewne siebie podejście tych, którzy uważają się za prawdziwych uwodzicieli: ekscentrycznych miłośników życia, elegancji i piękna. „Ironiczny snob”, wesoły, dowcipny i lekki jak bąbelki 🙂